13 Things Mentally Strong People Don't Do

One day, Amy Morin witnessed a minor accident: two cars in a supermarket parking lot were backing up and bumped into each other.

Bir gün Amy Morin küçük bir kazaya tanık oldu: Bir süpermarketin otoparkında geri geri giden iki araba birbirine çarptı.

Morin watched the two drivers get out of the car and she couldn’t help noticing something.

Morin iki sürücünün araçlarından inişini izlerken bir şeyi fark etmeden duramadı.

Even though those drivers just experienced the same accident, their reactions couldn’t have been more different.

Bu sürücüler aynı kazayı yaşamış olmalarına rağmen tepkileri birbirinden tamamen farklıydı.

The first driver got out and looked almost relieved.

İlk sürücü araçtan indiğinde neredeyse rahatlamış görünüyordu.

How lucky he was that no one was seriously hurt!

Kimsenin ciddi şekilde yaralanmamış olması ne büyük bir şanstı!

How miraculous that this hadn’t led to a serious injury!

Bunun ciddi bir yaralanmaya yol açmamış olması ne büyük bir mucizeydi!

The second driver, however, felt rather unlucky: Oh great, he moaned.

Ancak ikinci sürücü kendisini oldukça şanssız hissediyordu: “Harika,” diye söylendi.

Just exactly what he needed!

Tam da ihtiyacı olan şey buydu!

Why does this BS always happen to him?

Bu saçmalıklar neden hep onun başına geliyordu?

So, what’s the point?

Peki, burada anlatılmak istenen nedir?

Well, the second driver is a perfect example of the first behavior that mentally strong people don’t do: he is pitying himself.

İkinci sürücü, zihinsel açıdan güçlü insanların sergilemediği ilk davranışın mükemmel bir örneğidir: Kendisine acımaktadır.

He is sulking, dwelling in his misfortune, throwing a pity party.

Somurtuyor, talihsizliğine takılıp kalıyor ve kendi kendine acıma nöbetine giriyor.

People who pity themselves tend to think their problems are much worse.

Kendilerine acıyan insanlar, sorunlarının gerçekte olduğundan çok daha kötü olduğunu düşünme eğilimindedir.

They complain that life is not fair and when you ask them how their day went, they will readily hand you a list of all the things that went wrong.

Hayatın adil olmadığından yakınırlar ve günlerinin nasıl geçtiğini sorduğunuzda, size ters giden her şeyin listesini hemen sunarlar.

But as common as it is, it’s also a problem.

Ancak bu davranış ne kadar yaygın olsa da aynı zamanda ciddi bir sorundur.

Because feeling sorry for yourself can be quite self-destructive.

Çünkü kendinize acımak oldukça yıkıcı olabilir.

You're not only wasting your time; you’re also training your mind to focus on the negatives.

Yalnızca zamanınızı boşa harcamakla kalmaz, zihninizi olumsuzluklara odaklanacak şekilde de eğitirsiniz.

Which will make you more miserable, and this in turn will make you focus even more on the downsides.

Bu durum kendinizi daha kötü hissetmenize neden olur ve bunun sonucunda olumsuzluklara daha fazla odaklanırsınız.

Meanwhile, all the good luck and positive experiences pass by unnoticed.

Bu sırada bütün güzel şanslar ve olumlu deneyimler fark edilmeden geçip gider.

So, yes, self-pity is destructive.

Dolayısıyla evet, kendine acımak yıkıcıdır.

But how can you stop?

Peki, bunu nasıl durdurabilirsiniz?

Well, the most effective antidote is gratitude.

En etkili panzehir minnettarlıktır.

If you’re stuck in a mindset of “Bad things are always happening to me,” just stop for a second.

“Kötü şeyler her zaman benim başıma geliyor,” düşüncesine saplanıp kaldıysanız bir anlığına durun.

Sit down and write a list of the good things that have happened to you.

Oturun ve başınıza gelen güzel şeylerin bir listesini yazın.

To make it more regular, you can also keep a gratitude journal.

Bunu düzenli bir alışkanlığa dönüştürmek için minnettarlık günlüğü de tutabilirsiniz.

All you have to do is write down at least one thing you are grateful for per day.

Tek yapmanız gereken her gün minnettar olduğunuz en az bir şeyi yazmaktır.

Also, it helps to say it out loud – tell the people around you what life has gifted you.

Bunları sesli olarak söylemek de faydalıdır; hayatın size sunduğu güzel şeyleri çevrenizdeki insanlara anlatın.

Sooner or later, you might find yourself in the mindset of the first driver.

Er ya da geç kendinizi ilk sürücünün düşünce yapısına sahipken bulabilirsiniz.

Instead of complaining about a minor accident, you’ll actually feel thankful that nothing worse has happened.

Küçük bir kazadan şikâyet etmek yerine, daha kötü bir şey olmadığı için gerçekten minnettar hissedersiniz.

Which brings you one step closer to becoming a mentally strong person.

Bu da sizi zihinsel açıdan güçlü bir insan olmaya bir adım daha yaklaştırır.

Let’s meet Lauren, a loving mother of two.

İki çocuğuna sevgiyle bağlı bir anne olan Lauren’la tanışalım.

She nearly had a picture-perfect family life, if it wasn’t for one thing: her mother-in-law.

Tek bir sorun olmasaydı neredeyse kusursuz bir aile hayatına sahipti: Kayınvalidesi.

Lauren found her overbearing.

Lauren, kayınvalidesini fazlasıyla baskıcı buluyordu.

Not only would she come over unannounced, she constantly criticized Lauren’s parenting style and even made nasty comments about her weight.

Kayınvalidesi yalnızca haber vermeden eve gelmekle kalmıyor, Lauren’ın çocuk yetiştirme tarzını sürekli eleştiriyor ve kilosu hakkında kırıcı yorumlar bile yapıyordu.

Lauren always kept a polite smile on the outside, but was boiling on the inside.

Lauren dışarıdan her zaman nazikçe gülümsüyor, fakat içten içe öfkeden kaynıyordu.

And it wasn’t only that her mother-in-law occupied precious family time; Lauren also found herself ruminating and complaining about her at least several hours per week.

Sorun yalnızca kayınvalidesinin ailenin değerli zamanını işgal etmesi değildi; Lauren ayrıca her hafta en az birkaç saat boyunca onu düşünüyor ve ondan şikâyet ediyordu.

Clearly, something was wrong.

Belli ki ortada yanlış giden bir şey vardı.

Which brings us to the second habit that mentally strong people don’t do: they don’t let other people have power over them.

Bu bizi zihinsel açıdan güçlü insanların sahip olmadığı ikinci alışkanlığa getiriyor: Başkalarının kendileri üzerinde güç sahibi olmasına izin vermezler.

This was the core of Lauren’s problem: because she was afraid of speaking up, she let her mother-in-law control how she felt and behaved.

Lauren’ın sorununun temelinde bu yatıyordu: Sesini çıkarmaktan korktuğu için kayınvalidesinin duygularını ve davranışlarını kontrol etmesine izin veriyordu.

There are many ways in which this habit can manifest.

Bu alışkanlık birçok farklı şekilde ortaya çıkabilir.

If you’re susceptible to other people’s criticism, if you let other people make you angry, if other people can guilt you into doing something you don’t wanna do – it’s a sign that you give others power over you.

Başkalarının eleştirilerinden kolayca etkileniyorsanız, başkalarının sizi öfkelendirmesine izin veriyorsanız veya insanlar size suçluluk hissettirerek istemediğiniz şeyleri yaptırabiliyorsa bu, başkalarına üzerinizde güç verdiğinizin işaretidir.

So how do you take back control over your life?

Peki, hayatınızın kontrolünü nasıl geri alabilirsiniz?

Let’s take another look at Lauren.

Lauren’a bir kez daha bakalım.

After she realized how much time and energy she spent complaining about her mother-in-law, she sat down with her husband.

Kayınvalidesinden şikâyet etmek için ne kadar fazla zaman ve enerji harcadığını fark ettikten sonra eşiyle oturup konuştu.

They decided to set respectful, but clear and healthy boundaries.

Saygılı fakat açık ve sağlıklı sınırlar koymaya karar verdiler.

So they had a talk with her.

Bunun üzerine kayınvalidesiyle konuştular.

They told her that instead of her dropping by unannounced, they would regularly invite her for dinner.

Haber vermeden gelmesi yerine, kendisini düzenli olarak akşam yemeğine davet edeceklerini söylediler.

They also demanded that she stop criticizing Lauren’s parenting style.

Ayrıca Lauren’ın çocuk yetiştirme tarzını eleştirmeyi bırakmasını istediler.

In the beginning, it was hard for her mother-in-law to adapt – but she managed.

Başlangıçta kayınvalidesinin bu duruma alışması zor oldu, ancak sonunda başardı.

And Lauren got back control over her family home and her life.

Lauren da aile yaşamının ve kendi hayatının kontrolünü geri aldı.

Richard was frustrated.

Richard hayal kırıklığına uğramıştı.

He just got diagnosed with diabetes and his doctor told him he was 75 pounds overweight, so he felt like he needed to make a change – which was easier said than done.

Kendisine kısa süre önce diyabet teşhisi konmuş ve doktoru yaklaşık 34 kilo fazlası olduğunu söylemişti; bu nedenle hayatında bir değişiklik yapması gerektiğini düşünüyordu, ancak bunu gerçekleştirmek söylemekten çok daha zordu.

He made a pledge to abstain from any sort of junk food; he even cleared his shelves of all the cookies and sugary drinks.

Her türlü sağlıksız yiyecekten uzak duracağına söz verdi; hatta raflarındaki bütün kurabiyeleri ve şekerli içecekleri kaldırdı.

He signed up for the gym.

Bir spor salonuna kaydoldu.

All of this sounded like a good plan – on paper.

Bunların hepsi kâğıt üzerinde iyi bir plan gibi görünüyordu.

In real life, though, he soon found himself snacking in front of the TV instead of exercising.

Ancak gerçek hayatta kısa süre sonra kendisini egzersiz yapmak yerine televizyon karşısında atıştırırken buldu.

Despite all the best intentions, he didn’t lose a single pound!

Bütün iyi niyetine rağmen tek bir kilo bile veremedi!

Let’s face it: Making a change is difficult.

Kabul edelim: Değişiklik yapmak zordur.

But if you lack the mental strength, it’s easy to shy away from it.

Ancak zihinsel gücünüz yetersizse değişimden kaçınmanız kolaydır.

But this comes at a heavy price: Without change, you can feel like you’re stuck while others are outgrowing you.

Fakat bunun ağır bir bedeli vardır: Siz olduğunuz yerde sıkışıp kalmış hissederken başkaları gelişmeye ve sizi geride bırakmaya devam edebilir.

So how do mentally strong people approach change?

Peki, zihinsel açıdan güçlü insanlar değişime nasıl yaklaşır?

First and foremost, they avoid the single biggest pitfall: overwhelming yourself with too much change at once.

Her şeyden önce en büyük tuzaktan kaçınırlar: Aynı anda çok fazla şeyi değiştirmeye çalışarak kendilerini bunaltmazlar.

This is what happened with Richard.

Richard’ın başına gelen tam olarak buydu.

His methods were just too radical, too unrealistic – he set himself up for failure.

Yöntemleri fazlasıyla köklü ve gerçek dışıydı; daha en başından kendisini başarısızlığa hazırlamıştı.

Instead, try these two tips.

Bunun yerine şu iki öneriyi deneyin.

First, break down your ambition into smaller, more reachable goals.

İlk olarak hedefinizi daha küçük ve ulaşılabilir amaçlara bölün.

Replace radical change with incremental change.

Köklü değişimin yerine aşamalı değişimi koyun.

This is what Richard learned to do.

Richard da bunu yapmayı öğrendi.

Instead of wanting to lose 75 pounds at once, he now strived to lose five pounds as a first step.

Bir kerede yaklaşık 34 kilo vermek istemek yerine, ilk adım olarak yaklaşık iki kilo vermeyi hedefledi.

And, secondly, make a plan.

İkinci olarak bir plan hazırlayın.

This means you craft concrete action steps that are easy to follow.

Bu, uygulanması kolay ve somut eylem adımları belirlemeniz anlamına gelir.

For example, Richard started a food journal to keep track of his eating and prepared lunch instead of eating out.

Örneğin Richard, yediklerini takip etmek için bir beslenme günlüğü tutmaya ve dışarıda yemek yerine öğle yemeğini kendisi hazırlamaya başladı.

He planned out three gym visits per week in advance and for the other days, he made a pledge to go for a short walk with his family after dinner.

Haftada üç kez spor salonuna gitmeyi önceden planladı ve diğer günlerde akşam yemeğinden sonra ailesiyle kısa bir yürüyüş yapmaya söz verdi.

So now we know how mentally strong people handle change: They avoid the scary all-or-nothing-change and instead they craft smaller and more realistic goals and attach concrete actions to it that they can do daily.

Artık zihinsel açıdan güçlü insanların değişimi nasıl yönettiğini biliyoruz: Korkutucu “ya hep ya hiç” değişiminden kaçınır, bunun yerine daha küçük ve gerçekçi hedefler belirleyerek bu hedeflere her gün uygulayabilecekleri somut eylemler bağlarlar.

You can make change so un-scary that shying away from it is simply not an option anymore.

Değişimi o kadar korkutucu olmaktan çıkarabilirsiniz ki ondan kaçınmak artık bir seçenek olmaktan çıkar.

One day, James wanted to spend an afternoon whale watching with his daughter.

James bir gün öğleden sonrasını kızıyla birlikte balinaları izleyerek geçirmek istedi.

Such dates had become a rare and cherished occasion; after the divorce from his wife, Carmen, she was granted primary custody while James was only allowed to see her on Wednesdays and weekends.

Bu tür buluşmalar artık nadir ve değerli fırsatlar hâline gelmişti; eşi Carmen’dan boşandıktan sonra kızlarının velayeti ağırlıklı olarak anneye verilmiş, James’in ise kızını yalnızca çarşamba günleri ve hafta sonlarında görmesine izin verilmişti.

To make things even more complicated, the divorced parents were competing over their daughter’s favor, trying to trump one another with gifts and fun activities.

Durumu daha da karmaşıklaştıran şey, boşanmış anne ve babanın kızlarının sevgisini kazanmak için yarışması ve hediyelerle, eğlenceli etkinliklerle birbirlerini geçmeye çalışmasıydı.

So when he learned from his daughter that her mom had taken her on a whale watching trip just the week prior – supposedly to ruin their whale watching trip – James was infuriated.

Bu nedenle James, kızından annesinin onu yalnızca bir hafta önce balina izlemeye götürdüğünü öğrenince öfkeye kapıldı; ona göre Carmen bunu onların balina izleme gezisini mahvetmek için yapmıştı.

Instead of enjoying the rare quality time with his daughter, he sent angry text messages to his ex-wife.

Kızıyla geçirdiği bu nadir ve değerli zamanın tadını çıkarmak yerine eski eşine öfkeli mesajlar gönderdi.

The afternoon was ruined.

Öğleden sonraları mahvoldu.

So what exactly are we witnessing here?

Peki, burada tam olarak neye tanık oluyoruz?

It’s this: James got unnecessarily upset about something that was outside his control.

Durum şuydu: James kontrolü dışında olan bir şey yüzünden gereksiz yere öfkelenmişti.

But like most people, James loves to have full control over the situation.

Ancak çoğu insan gibi James de durum üzerinde tam bir kontrole sahip olmayı seviyordu.

This includes telling people what and what not to do.

Buna insanlara ne yapıp ne yapmamaları gerektiğini söylemek de dâhildi.

But this just made the situation worse, spoiling the already rare quality time with his daughter.

Fakat bu davranış durumu daha da kötüleştirmiş ve kızıyla geçirebildiği zaten sınırlı olan değerli zamanı mahvetmişti.

Mentally strong people, on the other hand, develop a balanced sense of control.

Zihinsel açıdan güçlü insanlar ise dengeli bir kontrol anlayışı geliştirir.

They have a good grip of what they can and cannot control and therefore invest their time and energy more wisely.

Neleri kontrol edip neleri kontrol edemeyeceklerini iyi bilir ve zamanlarıyla enerjilerini daha akıllıca kullanırlar.

The first step here is clear: You need to acknowledge that there are some things you won’t be able to change.

Buradaki ilk adım açıktır: Değiştiremeyeceğiniz bazı şeylerin bulunduğunu kabul etmelisiniz.

For example, you won’t be able to force your child to be an A+ student, you can’t force people to follow your advice, and you cannot control illnesses or the weather.

Örneğin çocuğunuzu üstün başarılı bir öğrenci olmaya zorlayamaz, insanları tavsiyelerinize uymaya mecbur edemez ve hastalıkları ya da hava koşullarını kontrol edemezsiniz.

Once you’ve accepted that some things are out of your control, you can focus on what’s actually in your sphere of influence.

Bazı şeylerin kontrolünüz dışında olduğunu kabul ettikten sonra gerçekten etki edebileceğiniz alanlara odaklanabilirsiniz.

And then you make the best out of the circumstances.

Ardından içinde bulunduğunuz koşulları mümkün olan en iyi şekilde değerlendirirsiniz.

Which brings us back to James.

Bu da bizi yeniden James’e getiriyor.

Soon he realized he won’t be able to change his ex-wife, and also has no power over how she spends her time with their daughter.

James kısa süre sonra eski eşini değiştiremeyeceğini ve onun kızlarıyla geçirdiği zamanı nasıl değerlendireceği üzerinde hiçbir gücü olmadığını fark etti.

What he could do is make the best out of his time with his daughter.

Yapabileceği şey, kızıyla geçirdiği zamanı mümkün olan en iyi şekilde değerlendirmekti.

So instead of complaining or dragging his ex-wife to court over custody, he learned to be more present and enjoy every bit of time he gets to have with his daughter.

Bu yüzden şikâyet etmek veya velayet meselesi yüzünden eski eşini mahkemeye vermek yerine, içinde bulunduğu ana odaklanmayı ve kızıyla geçirebildiği her anın tadını çıkarmayı öğrendi.